Nelsons Blood

Heel vroeger, in de tijd van de oude zeilvaart, voeren schepen de hele wereld rond en in die dagen kwam het ook voor dat een schip in een haven enkele vaten met Madeira ging laden.

Deze vaten, “monkeys” genoemd, hadden geen bestemming maar werden aan boord gebracht om te "rijpen" .

Door het slingeren en stampen van het schip werd de madeirawijn steeds beter van kwaliteit en na verloop van tijd werden de vaten uiteindelijk weer gelost in de haven waar ze ooit waren ingeladen.

Voordat de vaten van boord gingen had de zeeman natuurlijk allang geproefd hoe de wijn was geworden. Ze gingen stiekem door het luik naar beneden, boorden een klein gaatje boven in het vat en met een gedroogde slokdarm van een Albatros, die ze dan als een rietje door het gaatje staken, zogen ze wat van de wijn naar binnen.
Deze stiekeme "proeverij" werd “sucking the Monkey” genoemd.

Jaren later, na de slag bij Trafalgar op 21 oktober 1805 waarbij Admiraal Nelson werd gedood, brachten ze hem naar Engeland terug. Omdat er in die tijd nog geen koeling of vriezers waren, stopten ze hem in een enorm groot vat, "Hogshead"* genaamd. En... om Admiraal Nelson “goed” te houden vulden ze het vat met Rum.
Er stonden twee mariniers bij het vat op wacht, maar tegen het einde van de reis namen ze dit niet meer zo serieus en waren de twee het meest aan dek te vinden.

Nu waren er een paar zeelui die stiekem naar beneden gingen en het grote vat zagen. Ze wisten echter niet dat Nelson daarin zat en dus werd er een gaatje geboord, de slokdarm van de Albatros erin gestoken en werd er even stevig ” ingenomen”.

Vanaf die dag heet sucking the monkey………. “Bleeding The Admiral” en de vloeistof die werd gedronken noemde men “NELSONS BLOOD” (uiteindelijk dus RUM)

Vermoedelijk is ook de uitdrukking “there is body in Rum” van dit verhaal afkomstig...

* Hogshead, een groot vat tussen de 238 en 530 liter.(US gallons 63>238) 

Naar een vertelsel van Stan Hugill en opgetekend door Jan Verbiest.
Bristol, 1986.

<< terug